*:":*^--+--^ นิยายไผ่แก้ว ^--+--^*:":*

หรือไม่ใช่นครินทร์หรอกที่ผิด ฉันมันโง่เองที่ไม่เคยมองเขาในอีกมุมมองหนึ่งเหมือนอย่างที่เขาเป็นอยู่นี้

หลังจากวันที่สาม โทรศัพท์จากนครินทร์ยังมีมาอีกเป็นระยะ พอไม้อ่อนไม่เข้าท่าเขาก็เริ่มพาล

เขานิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อน ๆ

แล้วฉันก็วางสายด้วยน้ำตาไหลอาบแก้มอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่ทราบ กิจวัตรประจำวันของฉันเหลืออยู่อย่างเดียว

หนึ่งเดือนผ่านไป ฉันต้องลาออกจากงานเพราะอดีตคนรักถึงขั้นลางานไปตามราวีถึงบริษัท โชคยังดีที่หัวหน้างานเห็นใจประจวบเหมาะกับเพื่อนของหัวหน้าทำงานอยู่อีกที่หนึ่งต้องการคนเพิ่ม ฉันจึงลาออกจากงานอย่างไม่ต้องเกรงจะตกงานมากนัก

ก่อนจะเริ่มงานยังบริษัทแห่งใหม่ ฉันพอมีเวลาว่างอยู่ราวสามวันคิดจะใช้เพื่อหาห้องพักใหม่ ไม่อยากให้นครินทร์มาป้วนเปี้ยนดักพบอีกให้เสียเวลา

ฉันอาจจะอารมณ์อ่อนไหว อ่อนแอ แต่จิตใจฉันมันเข้มแข็งกว่านั้นมาก

คนเราเจ็บแล้วต้องรู้จักจำ

เหตุผลของนครินทร์มักจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ หากเขามีโอกาสได้พูดกับฉัน นอกจากขอโทษกับเผลอตัวเพราะฉันไม่ดีพอแล้ว นอกจากนั้นก็ฟังดูไม่ต่างกันนัก

นั่นเป็นหนึ่งในข้อความที่เขาพยายามส่งให้ฉันผ่านทางทางโทรศัพท์พกพา ฉันทำใจแข็งไม่อ่านไม่ไหว หากพอได้อ่านแล้วก็ลงเอยด้วยน้ำตาทุกครั้ง หมุนเวียนซ้ำเดิมอยู่อย่างนี้ทุกวัน ฉันมันเห็นแก่ตัว ยังไม่ใจกว้างพอจะยอมรับความสัมพันธ์รูปแบบใหม่ระหว่างฉัน นครินทร์และดวงธิดาได้

ฉันตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์อย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งที่คนที่ฉันเคยคิดว่าเป็นเพื่อนแท้กำลังกลั้นน้ำตาอย่างเต็มความสามารถ

เธอร้องขอฉันอย่างไม่สนใจคำขอของฉันเลย

คำค้านของเพื่อนสนิททำให้ฉันย้อนคิดถึงวันเวลาเดิม ๆ อีกครา เวลาที่เราเคยมีความสุขกัน เวลาที่ยังคงมี

"มันจบแล้ว" ฉันยืนยันคำเดียวกับที่บอกนครินทร์

"เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่ไหมมุก" ดวงธิดาก้มหน้าถามเสียงแผ่วเบาแต่มันสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง

"เพื่อน ฮึ" ฉันยิ้มเยาะ "เธอนิยามคำว่าเพื่อนไว้ยังไงหรือดา ถึงได้รวมเอาผู้หญิงที่เคยนอนกับแฟนของเราเอาไว้ด้วย"

"มุก" เธอร้องอย่างตกใจ แน่หละ ฉันเคยพูดจาประชดประชันเสียที่ไหน แต่นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

"เอาเถอะ ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากรื้อฟื้นก็จะไม่ทำเสียเอง ฉันไม่โกรธเธอหรอกดา แต่ถ้าถามว่าความเป็นเพื่อนของเรายังพอมีอยู่ไหม ฉันคงตอบลำบาก"

"ฉันคิดอยู่แล้วเชียวว่าเธอต้องเป็นอย่างนี้ มุก เธอมันเห็นแก่ตัว มีของดีอยู่กับตัวแต่ไม่รู้จักรักษา"

"เธอว่าอะไรนะดา"

"โง่ ฉันว่าเธอโง่ ยังไม่รู้ตัวอีกรึไง" ดวงธิดาตอบชัดถ้อยชัดคำ ภาพผู้หญิงหน้าซีด กังวลแสนสาหัสหายไปทันใด "ผู้ชายอย่างนครินทร์เธอคิดว่าหาได้ง่าย ๆ หรือมุก"

"ตอนแรกฉันก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมเขาถึงติดใจเธอนัก มาตอนนี้ถึงได้แน่ใจ เขาแค่ยังไม่เคยได้เธอเท่านั้นเอง ไม่ได้ติดใจอะไรนักหนาหรอก"

"ฉันทำผิดต่อเธอก็จริง แต่ผู้หญิงเย็นชาอย่างเธอจะไปรู้อะไร ผู้ชายน่ะ เค้าไม่อยากมานั่งง้องอนผู้หญิงนาน ๆ หรอกนะ ยิ่งเค้ารอเธอนานมากเท่าไหร่ เค้าก็ยิ่งต้องการฉันมากขึ้นเท่านั้นแหละ เธอคงคิดออกใช่ไหมว่าเราเคยกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว"

"เธอต้องการอะไร ดา" ฉันถามย้ำประโยคเดิม

"เปล๊า.." เธอปฏิเสธเสียงแหลมสูงพลางยักไหล่อย่างสะอกสะใจ "ฉันแค่อยากลองมาไกล่เกลี่ยตามที่นัทเค้าขอร้อง ในเมื่อเธอมันโง่ หยิ่งยโสไม่เข้าเรื่อง ฉันก็แค่อยากมาดูในแน่ใจว่าเธอจะไม่มายุ่งกับเค้าอีก"

"อ้อ" ฉันทำเสียงในลำคอ "เธอไม่เคยคิดจะเลิกกับนัทเลยใช่ไหม"

"เรื่องอะไรจะเลิก ฉันยังไม่โง่เหมือนเธอนี่"

"ดี ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้นังโง่คนนี้จมดักดานอยู่คนเดียวเถอะ"

"มุก อย่าพึ่งวางนะ ฉัน.. ฉันท้องมุก ได้ยินไหม ฉันท้องกับนัท" เสียงปนสะอื้นไห้ไม่เหลือมาดคนฉลาดดังผ่านสายโทรศัพท์ตอนลางดึกคืนหนึ่งที่ฉันลืมตัว ลุกขึ้นมางัวเงียรับสายตามความเคยชิน

"ฉัน.. ดีใจด้วยนะดา เธอจะได้เป็นแม่คนแล้ว" ฉันตอบกลับหลังจากตั้งสติได้

"ฉันกลัว มุก กลัวเหลือเกิน พอไม่มีเธอแล้วฉันก็ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร"

"ไม่เป็นไร อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวลูกจะแย่ไปด้วยนะ"